Moddaning elektron olish qobiliyatining kuchiga asoslanib, uning oksidlanish-qaytarilish reaktsiyalarida ishlashini taxminan tavsiflash uchun uni kuchli oksidlovchilar, o'rtacha oksidlovchilar va zaif oksidlovchilarga ajratish mumkin. Biroq, bu tasnifning chegarasi noaniq. Baʼzan chegara kislorodga (O2/H2O, E∅=1.229V [2]) va temir ionlariga (Fe3+/Fe2+, E∅=0.771V [2]) asoslanadi. Oksidlanish kuchi kisloroddan yuqori bo'lgan turlar kuchli oksidlovchilar, temir ionlarinikidan kuchsizlari zaif oksidlovchilar va ularning orasidagilar o'rtacha oksidlovchilardir. Xavflilik darajasiga ko'ra ular birlamchi oksidlovchi va ikkilamchi oksidlovchilarga bo'linadi.
Oksidlovchilar kimyoviy tarkibiga ko'ra noorganik oksidlovchilar va organik oksidlovchilarga bo'linadi. Oksidlanish reaktsiyasi uchun zarur bo'lgan muhitga ko'ra ularni quyidagi uchta toifaga bo'lish mumkin:
(1) kislotali muhit oksidlovchilari (masalan, vodorod peroksid, perasetik kislota, natriy dixromat, xrom kislotasi, nitrat kislota, kaliy permanganat, ammoniy persulfat).
(2) Ishqoriy muhitda oksidlovchi moddalar (masalan, natriy gipoxlorit, natriy perkarbonat, natriy perborat, kaliy perborat).
(3) Neytral muhitda oksidlovchi moddalar (masalan, brom, yod).





